۩(¯`¤ º°°† BanoyeBarfy†°°º ¤´¯)۩

دل نوشته های بانو

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:55:18 GMT

آفتاب پنجره ات را ميشناسد حتي اگر بسته باشد.
مهتاب به ديدارت مي آيد حتي اگر خسته باشد.
ودل هواي تورا ميکند حتي اگر شکسته باشد.

سلام خسته و فرسوده مرا از ميان اين کلمات پر حرارت که به شورم آورده است بپذير.

تو به بوي غزل و قافيه آميخته اي.....

ازآن همه روزهاي بي بديل اينجا برايم ماند و.... .عميقتر از گذشته آرزو ميکنم پائيز برايت فصل تولد و زايش روزهاي آرزوهاي خوب باشد. تولدت مبارک رفيق روزهاي خوب.

چو آرزو به دلم خفته اي هميشه و حيف..... .

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:54:08 GMT

امشب به ياد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ي غم ها ، دلم گرفت

انگار بغض تازه اي از نو شکسته شد

در التهاب ِ خيس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...

در انتظار تا که بگيرم خبر ز تو ...

در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت !

متروکه نيست خلوتِ سرد دلم ولي

از ارتباطِ مردم ِدنيا دلم گرفت !!

يک رد ِ پا که سهم ِ من از بي نشاني است!

از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

اينجا منم و خاطره هايي تمام تلخ

اقرار ميکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...

نه اينکه فکر کني دل ، از تو کنده ام !

يا اينکه از تمنا دلم گرفت !

از لحظه اي که هر دو نگاهم اسير شد

در امتداد هيچ ِ قدم ها دلم گرفت

از لحظه اي که خيس شدم در خيال تو

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازين که باز تو نيستي کنار من

ازين که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

تکرار مي کنم اين سطرهاي کهنه را ...

تکرار مي کنم که خدايا !! دلم گرفت

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:51:53 GMT

تو ميداني و همه مي دانند که زندگي از تحميل لبخندي بر لبان من ، از آوردن برق اميدي در نگاه من ، از بر انگيختن موج شعفي در دل من عاجز است .

تو ميداني و همه مي دانند که شگنجه ديدن به خاطر تو ، زنداني کشيدن به خاطر تو و رنج بردن بپاي تو تنها لذت بزرگ زندگي من است ، از شادي توست که من در دل مي خندم ، از اميد رهايي توست که برق اميد در چشمان خسته ام ميدرخشد و از خوشبختي توست که هواي پاک سعادت را در ريه هايم احساس مي کنم . نمي توانم خوب حرف بزنم ، نيروي شگفتي را که در زير اين کلمات ساده و جمله هاي ضعيف و افتاده پنهان کرده ام درياب !

من ترا دوست دارم . همه زندگي ام و همه روزها و شبهاي زندگي ام ، هر لحظه از زندگي ام بر اين دوستي شهادت مي دهند ، شاهد بوده اند و شاهد هستند .

آزادي تو مذهب من است ، خوشبختي تو عشق من است ، آينده تو تنها آرزوي من است .

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد ،

نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم جه خواهد ساخت ،

ولي بسيار مشتاقم ،

که از خاک گلويم سوتکي سازد ،

گلويم سوتکي باشد ،

به دست کودکي گستاخ و بازيگوش

و او يکريز و پي در پي

دم خويش را بر گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدين سان بشکند در من

سکوت مرگبارم را....

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:50:34 GMT

امشب تنم خميده و خوابم نمي برد
روزم به شب رسيده و خوابم نمي برد
از ابر پاره پاره غمهاي بيشمار
يک قطره غم چکيده و خوابم نميبرد
يا خواب من ز غصه به روحم رسيده است
يا از سرم پريده و خوابم نميبرد
يا پشت چشم پنجره ي فولاد آسمان
آه تو را شنيده و خوابم نميبرد
پيراهن عزيز مرا گرگ عاشقي
از رو به رو دريده و خوابم نميبرد
صدها ستاره مي شمارم تا دوباره باز
سر ميزند سپيده و خوابم نميبرد
فرياد ميزنم که خدا بشنود چرا؟؟
من شانه ام خميده و خوابم نميبرد!!!

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:48:08 GMT

زن جواني در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون هنوز چند ساعت به پروازش باقي مانده بود، تصميم گرفت براي گذراندن وقت کتابي خريداري کند. او يک بسته بيسکوئيت نيز خريد و بر روي يک صندلي نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.
مردي در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه مي‌خواند. وقتي که او نخستين بيسکوئيت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم يک بيسکوئيت برداشت و خورد. او خيلي عصباني شد ولي چيزي نگفت. پيش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شايد اشتباه کرده باشد.
ولي اين ماجرا تکرار شد. هر بار که او يک بيسکوئيت برمي‌داشت، آن مرد هم همين کار را مي‌کرد. اينکار او را حسابي عصباني کرده بود ولي نمي‌خواست واکنشي نشان دهد. وقتي که تنها يک بيسکوئيت باقي مانده بود، پيش خود فکر کرد : حالا ببينم اين مرد بي‌ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرين بيسکوئيت را نصف کرد و نصفش ديگرش را خورد. اين ديگه خيلي پرروئي مي‌خواست! زن جوان حسابي عصباني شده بود.
در اين هنگام بلندگوي فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپيماست. آن زن کتابش را بست، چيزهايش را جمع و جور کرد و با نگاه تندي که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتي داخل هواپيما روي صندلي‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عينکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب ديد که جعبه بيسکوئيتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!
خيلي شرمنده شد! از خودش بدش آمد ... يادش رفته بود که بيسکوئيتي که خريده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بيسکوئيت‌هايش را با او تقسيم کرده بود، بدون آن که عصباني و برآشفته شده باشد!

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:44:02 GMT

در اين سراي بي کسي ، کسي به در نمي زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يکي ز شب گرفتگان چراغ بر نمي کند

کسي به کوچه سار شب ، در سحر نمي زند

نشته ام در انتظار اين غبار بي سوار

دريغ ، کز شبي چنين ، سپيده سر نمي زند

گذرگهيست پر ستم که اندر او يه غير غم

يکي صلاي آشنا ، به رهگذر نمي زند

دل خراب من دگر ، خراب تر نمي شود

که خنجر غمت از اين ، خراب تر نمي زند

چه چشم پاسخ است ازين دريچه هاي بسته ات

برو که هيچکس ندا ، به گوش کر نمي زند

نه " سايه " دارم و نه بر ، بيفکنندم و سزاست

اگر نه بر درخت تر ، کسي تبر نمي زند

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:35:48 GMT

باز باران بي ترانه
باز باران ,با تمام بي کسي هاي شبانه
مي خورد بر مرد تنها ,مي چکد بر فرش خانه
باز مي ايد صداي چک چک غم...باز ماتم

من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده
نمي دانم...نمي فهمم
کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟؟؟؟

نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند
که ان کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد
کجاي ذلتش زيباست؟؟؟

نمي فهمم..کجاي اشک يک بابا
که سقفي از گل و اهن به زور چکمه هاي باران
به روي همسر و پروانه هاي مرده اش ارام باريده
کجايش بوي عشق وعاشقي دارد؟؟؟

نمي دانم..نمي دانم چرا مردم نمي دانند
که باران, عشق تنها نيست
صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست
کجاي مرگ ما زيباست...نمي فهمم!!!!؟

ياد ارم, روز باران را
ياد ارم مادرم در کنج باران مرد
کودکي ده ساله بودم
مي دويدم زير باران..از براي نان
مادرم افتاد
مادرم در کوچه هاي پست شهر ارام جان مي داد
فقط من بودم و باران و گل هاي خيابان بود
نمي دانم
کجاي اين لجن زيباست؟؟؟؟

بشنو از من, کودک من
پيش چشمم, مرد فردا
که باران هست زيبا از براي مردم زيباي بالا دست
و ان باران که عشق دارد ...فقط جاريست براي عاشقان مست
و باران من و تو درد و غم دارد

خدا هم خوب مي داند که

اين عدل زميني ,عدل کم دارد

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:21:18 GMT

مستقيم به جلو, بازگشتي در کار نيست, پلي براي دور زدن نمانده بايد رفت

اينجا ايستادن يعني مرگ بايد بروي به هر جا که شد

فاصله ها بيشتر ميشود, ديوار سرد غرور بين من و تو قطورتر ميشود تو آن سوي خط ميخندي و هيچ خيالت نيست شادي در نگاهت موج ميزند و شور جواني در حرکاتت پيداست هنوز, مثل گذشته هيچ دردت نيست انگار…

ديگري اين سو ايستاده مغموم و خسته, تا تو مي ايي هراسان ميشود تاب نگاه ندارد رو ميگرداند و ابلهانه لبخند ميزند به که؟

زير تيغ افتاب عرق ميريزد نه از گرما بلکه از شرم شرم؟ شرم از تو ؟ نه, از خويشتن شرمگين است درد شکستن غرور بي ارزشش را در حرفهايش ميتواني بشنوي بيهوده تقلا ميکند تا جايي باز کند براي خود اما کسي با او نيست انگار هيچ کس اورا نمي بيند…

ساعتها در اينه چهره ميکاود در جستجوي چه؟ نميداند شايد عادتي بيش نيست …

با نخوت قدم بر ميدارد نگران به اطراف مينگرد پوزخندي, نيش زهر کنايه اي ..همه دشمنند انگار …

گوشه اي ميجويد تنهايي جزئي از اوست حوصله جمع را ندارد پيله اي دور خود تنيده به وسعت يک دنيا هيچ کس را راهي به آن نيست او محکوم است به تنهايي به شرم به شکستن و به مرگ …..

در ذهن دوستانش کمرنگ ميشود روزي در اوج رفاقت بود امروزمظلومانه رنگ ميبازد و پله پله در دلشان سقوط ميکند .

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:18:06 GMT

من مرده‌ام ، نشان كه زمان ايستاده است

و قلب من كه از ضربان ايستاده است

مانيتور كنار جسد را نگاه كن

يك خط سبز از نوسان ايستاده است

چون لخته‌يي حقير نشان غمي بزرگ

در پيچ و تاب يك شريان ايستاده است

من روي تخت نيست ، من اين‌جاست زير سقف

چيزي شبيه روح و روان ايستاده است

شايد هنوز من بشود زنده‌گي كنم

روحم هنوز دل‌نگران ايستاده است

اورژانس كو؟ اتاق عمل كو؟ پزشك كو؟

لعنت به بخت من كه زبان ايستاده است

اصلا نيامدند ببينند مرده‌ام

شوك الكتريكي‌شان ايستاده است

فرياد مي‌زنم و به جايي نمي‌رسد

فريادهام توي دهان ايستاده است

اشك كسي به خاطر من در نيامده

جز اين سِرُم كه چكه‌كنان ايستاده است

شايد براي زل زدن‌ام گريه مي‌كند

چون چشم‌هام در هيجان ايستاده است

اي واي دير شد بدن‌ام سرد روي تخت

تا سردخانه يك دو خزان ايستاده است

آقاي روح! رسمي شد دادگاه‌تان

حالا نكير و منكرتان ايستاده است

آقاي روح! وقت خداحافظي رسيد

دست جسد به جاي تكان ايستاده است

مرگ‌ام به رنگ دفتر شعرم غريب بود

راوي قلم به دست زمان ايستاده است:

يك روز زاده شد و حدودي غزل سرود

يادش هميشه در دل‌مان ايستاده است

يك اتفاق ساده و معمولي‌ست اين

يك قلب خسته از ضربان ايستاده است

banoyebarfy — Mon, 30 Nov 2009 10:15:15 GMT

قاصدک غم دارم

غم اوارگي و در به دري

قاصدک واي به من ! همه از خويش مرا مي رانند!

همه ديوانه تر و ديوانه ترم ميخوانند

قاصدک دريابم !

اسمان نگهم باراني ست

قاصدک غم دارم !

غم به اندازه سنگيني عالم دارم

قاصدک ديگر از اين پس منم و تنهايي

مي گريزم به جهاني که مرا نا پيداست